ලෝක ආදිවාසී ජනතාවගේ දිනය.ඔවුන් ගැන කතා කරන දිනයක් පමණක් නොව, ඔවුන්ට සවන් දෙන දිනයක් කරමු.

වනය අහිමි වූ විට ආදිවාසීන්ට අහිමි වන්නේ නිවසක් පමණක් නොවේ.
අගෝස්තු 9 – ලෝක ආදිවාසී ජනතාවගේ දිනය.ඔවුන් ගැන කතා කරන දිනයක් පමණක් නොව, ඔවුන්ට සවන් දෙන දිනයක් කරමු.

ලෝක ආදිවාසී දිනයේදී ශ්‍රී ලංකාවේ වැදි ජනතාවගේ අනාගතය පිළිබඳ නැවත සිතා බැලිය යුතු කාලයයි.“වනය යනු අපගේ නිවසයි.ගඟ යනු අපගේ ජීවිතයයි.
මී පැණි, දඩයම, වනයේ අලකොළ පමණක් නොව, අපේ මතකයත් අපේ ඉතිහාසයත් එහි තිබේ.”
ශ්‍රී ලංකාවේ ආදිවාසී වැදි ජනතාව පිළිබඳ කතා කරන විට අප බොහෝ විට සිහිපත් කරන්නේ දුනු-ඊතල රැගත් දඩයක්කරුවෙකුගේ රූපයකි. එහෙත් එම රූපය වැදි ජනතාවගේ සම්පූර්ණ කතාව නොවේ.එය වසර දහස් ගණනක් පුරා වනය, ජලය, සතුන්, ශාක, භූමිය සහ මිනිසා අතර ගොඩනැගුණු සංකීර්ණ දැනුම් පද්ධතියක ඉතා කුඩා කොටසක් පමණි.අද අගෝස්තු 9 වැනිදා ලෝක ආදිවාසී ජනතාවගේ දිනය සමරන විට අපට නැවත ඇසිය යුතු ප්‍රශ්නය මෙයයි.
අපි ආදිවාසී ජනතාවගේ සංස්කෘතිය ආරක්ෂා කරනවාද? නැතහොත් ඔවුන්ගේ සංස්කෘතිය ගැන කතා කරමින් ඔවුන් ජීවත් වූ භූමිය ඔවුන්ගෙන් ඉවත් කරමින් සිටිනවාද?
ශ්‍රී ලංකාවේ වැදි ජනතාවගේ ඉතිහාසය පිළිබඳ පර්යේෂණ ඉතා දීර්ඝ කාලයක සිට සිදු වී තිබේ. රොබට් නොක්ස්, ජෝන් ඩොයිලි, ඩී.ජී. සෙලිග්මාන් සහ බ්‍රෙන්ඩා සෙලිග්මාන්, ආර්.එල්. ස්පිටිල් ඇතුළු විදේශීය පර්යේෂකයන් මෙන්ම නන්දසේන වීරසේකර, පියසේන කහඳගම, ඊ.එම්. රත්නපාල, පී.බී. මීගහකුඹුර සහ තවත් ශ්‍රී ලාංකික පර්යේෂකයන් විසින්ද වැදි ජනතාවගේ ඉතිහාසය, සමාජය සහ සංස්කෘතිය පිළිබඳ වැදගත් තොරතුරු අනාවරණය කර තිබේ.

පුරාවිද්‍යාත්මක හා මානව විද්‍යාත්මක අධ්‍යයනයන් ඔස්සේ ශ්‍රී ලංකාවේ පැරණි මානව ඉතිහාසය හා වැදි ජනතාව අතර සම්බන්ධතාව පිළිබඳ විවිධ මත ඉදිරිපත් වී ඇත. විශේෂයෙන් බලංගොඩ මානවයා හා වැදි ජනතාව අතර සම්බන්ධතාව පිළිබඳ ආචාර්ය ශිරාන් දැරණියගල වැනි පර්යේෂකයන්ගේ අදහස් මෙරට ආදිවාසී ඉතිහාසය පිළිබඳ සාකච්ඡාවට විශේෂ වැදගත්කමක් ලබා දී ඇත.
එබැවින් වැදි ජනතාව යනු අපේ ඉතිහාසයේ අතීතයට අයත් “ජන කොටසක්” පමණක් නොවේ.ඔවුන් අපේ ජීවමාන ඉතිහාසයක උරුමකරුවන්ය.

එක් ජනතාවක් තුළ වරිග රැසක්

වැදි සමාජය තුළ පාරම්පරික වරිග හා කණ්ඩායම් බෙදීම් පැවති බව පර්යේෂණවල සඳහන් වේ. ගල්වැද්දන්, දඹවැද්දන් සහ ගම්වැද්දන් ලෙස වර්ගීකරණයන් දක්නට ලැබෙන අතර, ඌරු, නඹුටාන, බණ්ඩාර, රැගම්, උනාපාන, තුරුවතී, කීරෝ, කැබැල්ල, ඇඹලාන, කෝවිල්, මොරාන සහ තලා වැනි වරිග පිළිබඳවද තොරතුරු සටහන් වී තිබේ.
මෙය හුදෙක් නාම ලේඛනයක් නොවේ.එය ඔවුන්ගේ සමාජ සංවිධානය, භූගෝලීය ව්‍යාප්තිය සහ පරම්පරාගත අනන්‍යතාව පිළිබඳ මතකයකි.
අතීතයේ වැදි ජනාවාස රට පුරා පුළුල්ව පැවති බව සාහිත්‍ය, ජනප්‍රවාද සහ පර්යේෂණ මගින් හෙළි වේ. අද වන විට එම භූගෝලීය ව්‍යාප්තිය විශාල ලෙස සීමා වී ඇත. දඹාන, රතුගල, දලුකාන, පොල්ලේබැද්ද, හෙන්නානිගල සහ නැගෙනහිර වෙරළ ආශ්‍රිත ප්‍රදේශවල ඉතිරිව සිටින ප්‍රජාවන් ඒ අතීතයේ ඉතා කුඩා කොටසක් පමණි.

වනය ඔවුන්ගේ ආහාර ගබඩාව පමණක් නොවීය

වැදි ජනතාවගේ පාරම්පරික ජීවන රටාව වනය සමඟ ගැඹුරින් බැඳී තිබුණි.දඩයම, මී හා බඹර පැණි එකතු කිරීම, වනයේ අල සහ කොළ වර්ග භාවිතය, ඖෂධීය ශාක පිළිබඳ දැනුම, ජල මාර්ග හඳුනාගැනීම, සතුන්ගේ හැසිරීම් නිරීක්ෂණය කිරීම සහ කාලගුණික වෙනස්කම් හඳුනාගැනීම වැනි දැනුම් පද්ධති පරම්පරාවෙන් පරම්පරාවට සම්ප්‍රේෂණය වී තිබුණි.
මෙහි අපට නොපෙනෙන විශාල වටිනාකමක් තිබේ.එය ලිඛිත පොතක සටහන් වූ දැනුමක් නොවීය.එය භූමිය සමඟ ජීවත් වෙමින් ඉගෙනගත් දැනුමකි.ඒ නිසා වනය අහිමි වීම යනු ඔවුන්ට දඩයම් භූමියක් අහිමි වීම පමණක් නොවේ. එය ඔවුන්ගේ දැනුම් පද්ධතියේ පාසල අහිමි වීමකි.
වැදි ජනතාවගේ සමාජ ජීවිතයද පරිසරය සමඟ ගැළපෙමින් වෙනස් වී ඇත.ගල් ලෙන් ආශ්‍රිත ජීවිතයෙන් පසු ඔවුන් පැල්පත් සහ ගම්මාන ආශ්‍රිතව ජීවත් වූහ. ගම්වැදි ජනතාව ක්‍රමයෙන් ගොවිතැනට හුරු වූ නමුත් ඔවුන්ගේ පාරම්පරික සමාජ චාරිත්‍ර හා විශ්වාස සියල්ලම එකවර අතහැරියේ නැත.විවාහ සිරිත්, දරු උපත් සම්බන්ධ චාරිත්‍ර, දරුවන්ට නම් තැබීම, වැඩිහිටියන්ගෙන් දඩයම් හා මී කඩන ශිල්පය ඉගෙනීම, මියගිය අය නෑ යකුන් බවට පත් කිරීම වැනි සිරිත් ඔවුන්ගේ සමාජ මතකයේ කොටස්ය.නමුත් අද එම සිරිත් විරිත් බොහෝමයක් වේගයෙන් වෙනස් වෙමින් පවතී.එය ස්වභාවික සමාජ වෙනසක් පමණක්ද?නැතහොත් අපගේ ප්‍රධාන සමාජය විසින් ඔවුන් මත පටවන ලද සංස්කෘතික බලපෑමක ප්‍රතිඵලයක්ද?මෙය අප විසින් විමසිය යුතු ප්‍රශ්නයකි.

අද ඔවුන් මුහුණ දෙන විශාලම අභියෝගය – ඉඩම

ආදිවාසී ජනතාවගේ අනන්‍යතාව භූමියෙන් වෙන් කළ නොහැක.එහෙත් ශ්‍රී ලංකාවේ වනාන්තර, වනජීවී රක්ෂිත, ජාතික උද්‍යාන, සංවර්ධන ව්‍යාපෘති සහ වෙනත් රාජ්‍ය ඉඩම් ප්‍රතිපත්ති හේතුවෙන් ඔවුන්ගේ පාරම්පරික භූමි භාවිතයට විවිධ සීමා ඇති වී තිබේ.

ශ්‍රී ලංකාව පිළිබඳ එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් ලේඛනවලද වැදි ජනතාවගේ භූමිය, වනාන්තරය හා ජීවනෝපාය අතර ඇති සම්බන්ධතාවය සහ රක්ෂිත ප්‍රදේශ ප්‍රකාශයට පත් කිරීමෙන් දඩයම් භූමි, හේන් වගාව සහ වනාන්තර නිෂ්පාදන වෙත ප්‍රවේශය සීමා වූ ආකාරය පිළිබඳ කරුණු වාර්තා වී තිබේ.
විශේෂයෙන් මදුරුඔය ජාතික උද්‍යානය සම්බන්ධයෙන් වැදි ජනතාවගේ සාම්ප්‍රදායික භූමි භාවිතය හා සංරක්ෂණ නීති අතර ඇති වූ ගැටලුව ඉතිහාසයේ වැදගත් උදාහරණයකි.මෙහිදී අපට වැදගත් පාඩමක් තිබේ.වනය ආරක්ෂා කිරීම වැරදි දෙයක් නොවේ.නමුත්,වනය ආරක්ෂා කරන නීතිය වනය සමඟ පරම්පරා ගණනාවක් ජීවත් වූ ජනතාවගේ අයිතිවාසිකම් නොසලකා හරින්නේ නම්, එම සංරක්ෂණය සම්පූර්ණ වන්නේ නැත.ශ්‍රී ලංකාවේ වනජීවී නීතියේ ප්‍රධාන අරමුණ සත්ව හා ශාක විශේෂ සහ ඔවුන්ගේ වාසස්ථාන ආරක්ෂා කිරීමය.එහෙත් සංරක්ෂණයේ මිනිස් මානයද අමතක කළ නොහැක.

නීතිය හා පාරම්පරික ජීවිතය අතර ගැටුම

වර්තමාන වනජීවී නීතිය සහ වැදි ජනතාවගේ සාම්ප්‍රදායික ජීවන රටාව අතර ඇති නොගැලපීම බරපතළ ගැටලුවකි.දඩයම ඔවුන්ට ජීවනෝපායක් වූ කාලයකදී, වනයේ සතුන් දඩයම් කිරීම ඔවුන්ගේ සංස්කෘතියේ කොටසක් විය.අද වනජීවී සංරක්ෂණ නීතිය යටතේ එම ක්‍රියාවන් බොහෝ අවස්ථාවල නීතිමය ගැටලුවක් බවට පත්විය හැකිය.එවිට ප්‍රශ්නය වන්නේ,“නීතිය කඩ කළේ කවුද?”යන්න පමණක් නොවේ.ඊට පෙර,
“එම නීතිය සකස් කරන විට වසර දහස් ගණනක් එම පරිසරය සමඟ ජීවත් වූ ජනතාවගේ ජීවන රටාව පිළිබඳව ප්‍රමාණවත් සැලකිල්ලක් දැක්වූවාද?”යන්නත් අප ඇසිය යුතුය.

2026දීත් ඉඩම් ප්‍රශ්නය අවසන් වී නැත

මෙය ඉතිහාසයේ පමණක් තිබූ ගැටලුවක් නොවේ.2026 ජුනි 12 වැනිදා ආදිවාසී නායක ඌරුවරිගේ වන්නිල ඇත්තෝ අගමැති ආචාර්ය හරිනි අමරසූරිය හමුවූ අවස්ථාවේදීද, ආදිවාසී ජනතාවට තම පාරම්පරික හා පාරම්පරික භූමි භාවිත කිරීමට ඇති බාධා පිළිබඳව අවධානය යොමු කර තිබේ. අගමැතිනිය එම සාම්ප්‍රදායික ඉඩම් භුක්ති විඳීම හා භාවිත කිරීමේ අයිතිය සුරක්ෂිත කිරීමට අවශ්‍ය නීතිමය පියවර වේගවත් කරන බව සඳහන් කර තිබේ.
2025 ජනවාරි මාසයේදීද ආදිවාසී අයිතිවාසිකම් සම්බන්ධ නීතිමය වැඩපිළිවෙළක් පිළිබඳ රජයේ මට්ටමේ සාකච්ඡාවක් පැවැත්වී තිබුණි.ඒ නිසා ලෝක ආදිවාසී දිනය 2026දී සැමරීමේදී ඉඩම් අයිතිය යනු අතීත කතාවක් නොව, වර්තමාන ප්‍රතිපත්ති ප්‍රශ්නයක් බව පැහැදිලිය.

අධ්‍යාපනය – සංස්කෘතිය රැකගෙන ඉදිරියට යන්නේ කෙසේද?

ආදිවාසී දරුවෙකුට නවීන අධ්‍යාපනය අවශ්‍යය.නමුත් එය ලබාදීමේදී ඔහුගේ හෝ ඇයගේ පාරම්පරික අනන්‍යතාව අහිමි කළ යුතු නැත.අධ්‍යාපනයෙන් දරුවාට ලෝකය ජයගැනීමට හැකියාව ලැබිය යුතුය.එහෙත්,තමන් කවුදැයි අමතක කරවන අධ්‍යාපනයක් සැබෑ සංවර්ධනයක්ද?
2026දී අගමැතිවරිය සමඟ පැවති සාකච්ඡාවේදී දඹාන පාසලේ අවශ්‍යතා පිළිබඳවද අවධානය යොමු වී තිබීම මේ ප්‍රශ්නයේ වර්තමාන වැදගත්කම පෙන්වයි.ආදිවාසී දරුවන්ට සාමාන්‍ය අධ්‍යාපනය ලබාදීමත් සමඟම ඔවුන්ගේ භාෂාව, ජනකතා, වනය පිළිබඳ පාරම්පරික දැනුම, ඖෂධීය ශාක පිළිබඳ දැනුම, ආහාර පද්ධති සහ සංස්කෘතික ඉතිහාසයද පාසල් අධ්‍යාපනය තුළ සුරැකිය යුතුය.

සංස්කෘතිය සංචාරක භාණ්ඩයක් නොවිය යුතුය

අද ආදිවාසී සංස්කෘතිය ගැන කතා කරන විට තවත් ගැටලුවක් මතුවේ.සංස්කෘතිය ව්‍යාපාරික භාණ්ඩයක් බවට පත්වීම.දුනු-ඊතල, වැදි ඇඳුම්, ගල් ලෙන්, නර්තන, ජනගී, මී පැණි සහ දඩයම් කතා සංචාරක ආකර්ෂණ බවට පත්විය හැකිය.එහෙත් ඒවායේ සැබෑ අයිතිකරුවන්ට එයින් ලැබෙන්නේ කුමක්ද?ආදිවාසී සංස්කෘතිය සංචාරක කර්මාන්තයට භාවිත කළහොත්, එහි ප්‍රතිලාභය ආදිවාසී ජනතාව වෙත සාධාරණ ලෙස යා යුතුය.ඊටත් වඩා වැදගත් වන්නේ ඔවුන්ගේ සංස්කෘතිය ගැන තීරණ ගැනීමේ අයිතිය ඔවුන්ටම තිබීමය.
අද ලෝකය දේශගුණික විපර්යාස, ජල හිඟය, ජෛව විවිධත්ව හායනය සහ ආහාර සුරක්ෂිතතාව වැනි අර්බුදවලට මුහුණ දෙමින් සිටී.මේ සියල්ල පිළිබඳ නව විසඳුම් සොයමින් විද්‍යාගාරවල පර්යේෂණ සිදුකරන අතරතුර, ලෝකයේ ආදිවාසී ජනතාව පරම්පරා ගණනාවක් පුරා පරිසරය සමඟ ජීවත් වීමෙන් ලබාගත් දැනුම පිළිබඳ අවධානයද වැඩි වෙමින් තිබේ.එක්සත් ජාතීන් පෙන්වා දෙන්නේ ලෝකයේ ආදිවාසී ජනතාව මිලියන 476කට ආසන්න ප්‍රමාණයක් රටවල් 90ක ජීවත් වන අතර, ඔවුන් ලෝකයේ ඉතිරිව ඇති ජෛව විවිධත්වයේ විශාල කොටසක් රැකගැනීමට දායක වන බවයි.එබැවින් ආදිවාසී දැනුම යනු අතීතයේ ඉතිරි වූ දැනුමක් නොවේ.එය අනාගතයේ විසඳුම් සඳහාද වැදගත් සම්පතකි.

ලෝකය ඔවුන්ගේ අයිතිය පිළිගනිද්දී අප කොතැනද?

ආදිවාසී ජනතාවගේ භූමිය, සංස්කෘතිය සහ ස්වයං තීරණ ගැනීමේ අයිතිය පිළිබඳ ජාත්‍යන්තර මට්ටමේ අවධානය දශක ගණනාවක් තිස්සේ වර්ධනය වී තිබේ.
ILO 169 වැනි ජාත්‍යන්තර ප්‍රමිතීන් පාරම්පරිකව භාවිත කළ භූමි පිළිබඳ අයිතිවාසිකම්, එම භූමිය සමඟ ඇති සංස්කෘතික හා ආධ්‍යාත්මික සම්බන්ධතාව සහ ස්වාභාවික සම්පත් භාවිතය හා සංරක්ෂණය සම්බන්ධයෙන් ආදිවාසී ජනතාවගේ සහභාගීත්වය අවධාරණය කරයි.එහෙත් ශ්‍රී ලංකාවේ ආදිවාසී ජනතාවගේ අයිතිවාසිකම් පිළිබඳ නීතිමය පිළිගැනීම තවමත් සංකීර්ණ කාරණයකි. පසුගිය රජයේ වාර්තා හා එක්සත් ජාතීන්ගේ ලේඛනවලද ශ්‍රී ලංකාව “indigenous peoples” යන සංකල්පය නීතිමය වශයෙන් පිළිගැනීම සම්බන්ධයෙන් වෙනස්කම් පෙන්වා තිබේ.ඒ නිසා ඉදිරියේදී අවශ්‍ය වන්නේ ආදිවාසී ජනතාව පිළිබඳ අනුකම්පා මත පදනම් වූ ප්‍රතිපත්තියක් නොව, අයිතිවාසිකම් මත පදනම් වූ ප්‍රතිපත්තියකි.

අප කළ යුත්තේ කුමක්ද?

ලෝක ආදිවාසී දිනය සැමරීම සාර්ථක වන්නේ එක් දිනක් ඔවුන් පිළිබඳ කතා කිරීමෙන් නොවේ.
01. පාරම්පරික භූමි පිළිබඳ පැහැදිලි ප්‍රතිපත්තියක් අවශ්‍යය.
ආදිවාසී ජනතාව පරම්පරා ගණනාවක් භාවිත කළ භූමි හඳුනාගෙන, ඔවුන්ගේ භූමි හා සම්පත් භාවිත අයිතිවාසිකම් නීතිමය වශයෙන් පැහැදිලි කළ යුතුය.
02. සංරක්ෂණය හා ආදිවාසී අයිතිවාසිකම් එකිනෙකාගේ සතුරන් ලෙස නොසැලකිය යුතුය.

වනජීවී සංරක්ෂණය අවශ්‍යය.
නමුත් එම සංරක්ෂණය සඳහා ආදිවාසී ජනතාව පසෙකට තල්ලු කිරීම වෙනුවට, ඔවුන් සංරක්ෂණ හවුල්කරුවන් බවට පත් කළ යුතුය.
03. ආදිවාසී දැනුම ජාතික සම්පතක් ලෙස සංරක්ෂණය කළ යුතුය.
වැදි භාෂාව, ජනගී, ජනකතා, ඖෂධීය ශාක පිළිබඳ දැනුම, ආහාර දැනුම, පරිසර නිරීක්ෂණ දැනුම සහ චාරිත්‍ර ක්‍රමවත් ලෙස ලේඛනගත කළ යුතුය.
නමුත් එය සිදුකළ යුත්තේ ඔවුන්ගේ අනුමැතිය හා සහභාගීත්වය සහිතවය.
04. ආදිවාසී දරුවන්ට ගුණාත්මක අධ්‍යාපනය සහ සංස්කෘතික අධ්‍යාපනය දෙකම ලබාදිය යුතුය.
නවීන ලෝකයට යාම සඳහා අවශ්‍ය දැනුමත්, තමන්ගේ අනන්‍යතාව රැකගැනීමට අවශ්‍ය දැනුමත් එකවර ලබාදිය යුතුය.
05. ආදිවාසීන් පිළිබඳ තීරණ ඔවුන් නොමැතිව නොගත යුතුය.
ඔවුන්ගේ භූමිය, වනාන්තරය, සංස්කෘතිය, අධ්‍යාපනය, සංවර්ධන ව්‍යාපෘති සහ ජීවනෝපාය පිළිබඳ ප්‍රතිපත්ති සකස් කරන විට ඔවුන්ගේ නියෝජිතයන්ගේ අර්ථවත් සහභාගීත්වය අනිවාර්ය විය යුතුය.
ලෝක ආදිවාසී දිනයේ අපට ඇති විශාලම වගකීම
ලෝක ආදිවාසී දිනය යනු වැදි ජනතාවගේ ඡායාරූපයක් පළකර, ඔවුන්ගේ දුනු-ඊතල ගැන කතාකර, ඔවුන්ගේ පැරණි ගීයක් ඇසීමෙන් අවසන් කළ යුතු දිනයක් නොවේ.එය අපගේම සංස්කෘතික හෘදසාක්ෂිය පරීක්ෂා කරන දිනයකි.අපි ඔවුන්ට ඉඩ දුන්නාද?ඔවුන්ගේ භූමියට ඉඩ දුන්නාද?ඔවුන්ගේ හඬට ඉඩ දුන්නාද?ඔවුන්ගේ දැනුමට වටිනාකමක් දුන්නාද?ඔවුන්ගේ දරුවන්ට අනාගතයක් ලබා දෙන අතර ඔවුන්ගේ අනන්‍යතාවත් රැක දුන්නාද?මෙම ප්‍රශ්නවලට අවංක පිළිතුරු සෙවීම අපගේ වගකීමයි.
අද ලෝකය ආදිවාසී ජනතාවගෙන් පරිසරය රැකගන්නා ආකාරය, දේශගුණික වෙනස්වීම්වලට මුහුණ දෙන ආකාරය සහ ස්වභාවධර්මය සමඟ සමබරව ජීවත් වන ආකාරය පිළිබඳව නැවත ඉගෙනගැනීමට උත්සාහ කරමින් සිටී.එවැනි ලෝකයක,අපේම රටේ වසර දහස් ගණනක් පුරා වනයේ භාෂාව කියවූ ජනතාවගේ හඬ අපට නොඇසෙන්නේ නම්, එය ඔවුන්ගේ අවාසනාවක් පමණක් නොවේ.එය අපගේම අහිමිවීමකි.මන්ද,වනයෙන් වැදි මිනිසා ඉවත් කළ දින, වනය පිළිබඳ මිනිසාගේ පුරාණතම දැනුමේ එක් කොටසක්ද නිහඬ වන බැවිනි.ඒ නිසා ලෝක ආදිවාසී දිනයේදී අප ඔවුන්ට දිය යුතු හොඳම තෑග්ග අනුකම්පාව නොවේ.අයිතියයි.ගෞරවයයි.තමන්ගේ ඉරණම පිළිබඳව තමන්ටම හඬක් තිබීමේ අයිතියයි.එමෙන්ම,තමන්ගේ වනය, තමන්ගේ භූමිය, තමන්ගේ භාෂාව, තමන්ගේ සංස්කෘතිය සහ තමන්ගේ දරුවන්ගේ අනාගතය සමඟ ජීවත් වීමට ඇති අයිතියයි.අගෝස්තු 9 – ලෝක ආදිවාසී ජනතාවගේ දිනය.ඔවුන් ගැන කතා කරන දිනයක් පමණක් නොව, ඔවුන්ට සවන් දෙන දිනයක් කරමු.

නයනජීව බන්ඩාර

#environmentalprotection
#environmentalprotection
#environmentalawareness
#viralpost